Ga direct naar de fietsroute
Als muzikant heb ik veel tijd tussen de wielen door gebracht. Maar niet de wielen van een fiets maar van de auto.
Ruim veertig jaar ben ik ‘on the road'. Met mijn band Cuby and the Blizzards reis ik bijna een halve eeuw van podium naar podium. Naar podia in de buurt en veraf gelegen. We hebben gespeeld van Praag tot Pretoria, van London tot Warschau en van Oosterhesselerbrug tot Amen. Het begon allemaal vanuit Assen. Vijf jongens die een band vormden en succes kregen. Toen reisden we dagelijks van hot naar her. Daarna werd Grolloo het centrum van de blues. Met het album ‘Groeten uit Grolloo' als hoogtepunt. Terug naar Assen en nu alweer bijna twintig jaar vanuit Rolde.
Waarheen ik ook ga, Drenthe blijft me dierbaar. Het blijft mijn vertrekpunt. Meestal, heel pragmatisch, als opstapplaats voor een autorit met Erwin Java, de gitarist die me nu al meer dan twintig jaar in de auto en op het podium vergezeld. Die autoritten duren steeds langer terwijl de afstanden hetzelfde blijven. Mijn ongeduld wordt vaak op proef gesteld.
Bij mij in de garage staan fietsen. Motorfietsen en gewone. Het hangt van mijn stemming en het weer af welke ik pak. Fietsen is voor mij een ‘mooi weer' activiteit. Droog, niet te warm en weinig wind. Een gelegenheidsfietser dus. En dan neem ik een route die ik ken. Kijken of er iets veranderd is in bebouwing, landschap en mensen. Want Drenthe, dat zijn voor mij vooral de mensen. De mensen die de huizen bewonen, het land bewerken en tijd hebben voor een praatje met elkaar.
Zoals aan de tap bij café Hofsteenge in Grolloo. Daar begint mijn tocht. Rustig aan met een praatje met cafébaas John en een enkele stamgast. Tegenover het café staat mijn borstbeeld dat in 1997, op initiatief van oud-gedeputeerde Gerard van Klaveren, daar is geplaatst. Gemaakt door Gerda van de Bosch. In het begin had ik er moeite mee mezelf te ontmoeten, maar alles went.
Het stukje tussen Voorstreek 4, nu het kantoor van aannemingsbedrijf Enting, en café Hofsteenge ken ik als mijn broekzak. In de zestiger jaren liep ik het dagelijks want toen woonde ik, samen met o.a. Herman Brood, op Voorstreek 4. Het huis was van Jan Bonder.
Vlakbij, aan de Middenstreek, woont Egbert Streuer, in een prachtige oude boerderij. De man die in 1984, 1985 en 1986 wereldkampioen zijspannen was en in 1987 op het TT-Circuit van Assen zijn mooiste overwinning behaalde.
Van de bebouwing naar de stilte van het bos en het moeras in het Grolloëerveen. Daar is in 2006 een steen geplaatst ter ere van mijn 65-ste verjaardag. In die omgeving schreef ik in 1967 ‘Window of my eyes', één van de bekendste songs van C+B.
Richting Amen is het eerst aan weerszijden ontginningsgebied met royale weilanden begrensd door bossen. Maar na enige tijd komt het Amer Diep in zicht. Het stroomdallandschap van de Drentse Aa. De Drentse zanger Henk Lanting maakte een loflied op dit prachtige stroompje waarlangs de Zwarte Rapunzel nog groeit, een plant die elders vrijwel verdwenen is.
Natuurlijk stop ik bij café De Amer in Amen. Een huiskamercafé zoals er maar weinig meer zijn. Ruim vijftien jaar organiseerde Ab Sligter hier zijn concerten. Na zijn dood in 2007 zet een stichting zijn levenswerk voort en zijn er op de deel wekelijks muzikale of literaire activiteiten. Zelf speel ik er elk seizoen een paar keer. En het is altijd bijzonder. De cultuur en de mens staan hier centraal.
Op weg naar Hooghalen kun je je nauwelijks voorstellen dat het hier honderd jaar geleden allemaal heideveld en zandverstuiving was. De weg slingerend zich nu door weilanden en bossen, met enkele vennetjes die achter camping Dianaheide verscholen liggen. Zuidelijk van de weg, midden in het grote bos, staan de telescopen die ruimte afspeuren naar beweging. Aan de voet van de moderne technologie liggen fundamenten van Kamp Westerbork. In 1939 begonnen als vluchtelingenkamp voor Duitse joden, in de oorlog een Durchgangslager en na de oorlog, als Woonoord Schattenberg, tijdelijk huisvesting voor gedemobiliseerde KNIL militairen van Zuid-Molukse afkomst. En omdat mijn vader daar werkte kwam ik er als kind regelmatig. Even verderop is het Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Geopend in 1983 ontvangt het jaarlijks meer dan honderdduizend bezoekers en houdt zo de herinnering levend wat oorlog en onderdrukking voor gevolgen kunnen hebben. Niet alleen tijdens de Tweede Wereldoorlog maar ook nu.
Over het spoor gaan ik het dorp Hooghalen even in en nemen we, langs café Bonaparte, de oude weg naar Assen. Hier reden in mijn kinderjaren de motoren tijdens de TT van Assen. Bij de Oude Tol, halverwege Assen en Hooghalen, voel ik mij even Geoff Duke in de bocht. De legendarische Engelse motorrenner die begin vijftiger jaren op zijn Norton tal van races in de 500cc won.
Bij Graswijk, net voor Assen, met de contouren van het gebouw van de Nederlandse Aardolie Maatschappij op de achtergrond, ga ik richting Anreep. Aan de Asserzijde van de straat ligt het terrein van Hendrik van Boeijenoord, een instelling voor geestelijk gehandicapten. Iets verderop, in het Rode Dorp, ben ik geboren en opgegroeid.
Ik fiets door het land van mijn jeugd naar Anreep. Eén van oudste buurtschappen van Drenthe, aan de zuidoostzijde van Assen. De oude boerderijen worden nu door nieuwe Drenthen bewoond, maar het gebied ademt nog de rust van vroeger.
Verder naar Deurze en opnieuw het stroomdal van de Drentse Aa, die nu Deurzer Diep heet. Oude hoeven op een verhoging in het landschap met restanten van een molen die in 1997 zijn gevonden.
Café De Aanleg herinnert aan de tijden dat de postkoets hier stopte. Een klein stukje langs de Asserstraat met aan de noordzijde in het bos Kamps Erf. Een oude boerderij waar tot voor enkele jaren de gebroeders Braam woonden. Nu is het een galerie. In het bos tumuli, oude grafheuvels.
In Balloo neem ik de richting Kamps Heide. Eerst een verharde weg, daarna een zandpad. Vroeger was het hét uitgaansgebied voor de Asser burgers. Een meertje, heide en stroomdal van het Loner Diep. Hier schilderde Berend Groen zijn prachtige landschappen in weilanden met raadselachtige namen als ‘Het land van de boze geesten'.
Langs het hunebed kom ik op de weg van Balloo naar Loon. Vroeger, toen ik nog bij Achilles voetbalde, was de kroeg van Boes in Loon beroemd en berucht. Daar speelden we de ‘derde helft' onder het motto ‘Eerst naor Boes, dan hen hoes'. Nu is ‘La Bouche' een modern restaurant.
Even voorbij de buurtschap Balloërveld ga ik rechtsaf. Een gehucht met een paar huizen en bijna vierhonderd hectare prachtig natuurgebied. Tot voor kort oefenterrein voor Defensie en zodoende bewaard gebleven. Nu het domein van de grootste schaapskudde van Drenthe.
Hier voel ik me thuis. Bijna dagelijks wandel ik hier met onze honden. Zand, heide, rust en ruimte. Met een netwerk van zandwegen en karrensporen die terug gaan naar de middeleeuwen. Geen dampend publiek, files op de snelwegen of dreunende decibellen. Hier valt de stilte over me heen.
Een paar stille weggetjes en het silhouet van de Jacobuskerk van Rolde wordt al groter. Oude en nieuwe begraafplaatsen liggen hier bij elkaar. Eerst de hunebedden en daarna het kerkhof bij de kerk. In het centrum van Rolde café-restaurant Erkelens. Als inwoner van Rolde praat ik hier met gasten, journalisten en vrienden en collega-muzikanten.
Even verderop staan ze ook te praten. Net voorbij de brink en voor het bejaardencentrum staat sinds 1992 de beeldengroep De Markt van Bert Kiewiet. Een groep rustig met elkaar keuvelende mensen.
Tussen Rolde en Grolloo lag vroeger alleen maar heideveld. Een eenzame weg doorsneed het gebied. Nu is het vruchtbare grond. Aan de westzijde liggen twee monumentale boerderijen, Marwijkshoeve en Kooijenburg. De namen herinneren aan de fam. Van Marwijk Kooij uit Utrecht die hier de heidevelden tot ontginning heeft gebracht. Achter Marwijkshoeve staat een borstbeeld van Ir. Jacob Elema, een belangrijke landbouwhervormer in Drenthe.
Terug in Grolloo zet ik mijn fiets tegen de muur en schuif ik op mijn vaste plaatsje aan het eind van de bar. Tijd voor een lekker glas bier. Still got the blues.
Harry Muskee
|