Advocaat August Van (werkgroep Fiets & Recht Fietsersbond):
Er is geen specifiek wetsartikel waarin de bescherming van fietsers is geregeld. De bescherming van fietsers is vrijwel volledig tot stand gekomen op basis van jurisprudentie (uitspraken van rechters). Het is dus ‘rechtersrecht'. Er is een aantal jaren geleden wel een poging ondernomen om de in de jurisprudentie gecreëerde regels in de wet vast te leggen. Dit was het beruchte wetsvoorstel zwakke verkeersdeelnemers. Dat ging nog een stuk verder dan de op dat moment bestaande jurisprudentie. Voorgesteld werd een wetsartikel op basis waarvan fietsers in vrijwel iedere situatie hun schade volledig vergoed zouden krijgen. Dat voorstel heeft tot veel kritiek geleid, met name in de landelijke pers (De Telegraaf voorop) en in de politiek (de VVD voorop). Uiteindelijk is het wetsvoorstel geschrapt en nu zitten we dus nog steeds met het feit dat de bescherming puur is gebaseerd op uitspraken van de Hoge Raad.
De belangrijkste twee daarvan zijn het arrest IZA / Vrerink uit 1992 en het arrest Anja Kellenaers uit 1993. Hierin werd bepaald dat zwakke verkeersdeelnemers (voetgangers en fietsers) die schade oplopen door toedoen van een gemotoriseerde verkeersdeelnemer altijd in ieder geval 50% van hun schade vergoed krijgen, tenzij ze zich min of meer opzettelijk voor een aanstormende auto hebben geworpen. Of je als slachtoffer ook de overige 50% vergoed krijgt, is afhankelijk van de vraag of de verkeersfout van de voetganger of fietser ernstiger was dan die van de automobilist. Als dat zo is, dan blijft het bij 50% en zo niet, dan kan het bijvoorbeeld ook 75% of zelfs 100% worden. De 50%-regel geldt overigens niet voor kinderen jonger dan veertien jaar. Zij krijgen hun schade altijd voor 100% vergoed.
|