Sara Marie Huisman (22) verhuisde voor haar afstuderen aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht naar een klein dorpje in Groningen om dicht bij het Wad te zijn. De fiets was onlosmakelijk onderdeel van haar project: ‘Ik vind fietsen mooi.’

‘Bij fietsen heb ik hetzelfde gevoel als bij tekenen’, zegt illustrator Sara Marie Huisman. ‘Als ik een tijdje teken blijf ik maar ideeën krijgen. Ik zit helemaal in het moment. Dat heb ik met fietsen ook.’ 

Voor haar afstuderen aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht maakte ze het beeldverhaal Weg naar Wad. ‘Ik raakte in het Wad geïnteresseerd toen ik op een camping op Terschelling werkte en hele aardige mensen van De Waddenvereniging leerde kennen. Ik heb toen ook een Waddentocht gelopen. Daar leerde ik meer over kiezelwieren. Iedereen heeft het altijd maar over bomen als grote zuurstofleverancier. Maar weinig mensen weten dat kiezelwieren voor vijftig procent voor onze zuurstof zorgen. Kiezelwieren zorgen ook voor die bruine waas op het Wad. Fascinerende eencelligen.’ 

Om dichter bij het Wad te zijn verhuisde ze voor drie maanden naar een antikraakwoning in Uithuizen, een dorp in de provincie Groningen. 

Is dat niet eenzaam? 

‘Mijn docenten zeiden ook: Ik snap niet waarom je dit doet. Maar mijn leven stond helemaal in het teken van mijn project. ’s Ochtends fietste ik naar het Wad. Onderweg kwam ik niemand tegen. Ik had altijd tegenwind en als ik dan bij het Wad aan was gekomen, dacht ik: Dat heb ik toch mooi gedaan; dan heb ik straks vast wind mee. Maar meestal had ik terug ook tegenwind. Bij het Wad vulde ik een laboratoriumbuisje met zeewater en dus ook kiezelwieren en dan fietste ik naar huis, dronk koffie en ging tekenen en schrijven. Soms stopte ik onderweg om iets op te schrijven. Nu en dan ging ik naar Utrecht om de laboratoriumbuisjes onder de microscoop te leggen. 

Ik kende niemand in Uithuizen. Ik had alleen een keer afgesproken met een kunstenares die een paar dorpjes verderop woonde, maar dat was wel 25 kilometer heen en 25 kilometer terug op mijn stadsfiets. Geen probleem voor mij. Toevallig kwam ik in een sneeuwstorm terecht. 

Ingesloten inhoud van YouTube overslaan

Deze inhoud is beschikbaar na het accepteren van de marketingcookies.

Wijzig cookie instellingen Bekijk op YouTube

Ingesloten inhoud van YouTube overgeslagen.

Ik zit elke dag op de fiets. Soms is het weer minder, maar als je dan thuis bent denk je: Zo, dat heb ik toch weer gedaan, en onderweg zie je van alles.’ 

Veel mensen vinden fietsen moeilijk om te tekenen. Jij niet?  

‘Nee, ik vind ze gewoon prachtig, ook als object. Ik heb drie jaar geleden een tweedehands fiets gekocht, een donkergroen retromodel van het merk Human Powered Vehicle. Ik heb nog nooit zo’n mooie fiets gezien.’ 

Windkracht

Eerder maakte Sara Marie het beeldverhaal Windkracht, onderweg met aandacht, ook al zo’n prachtig zorgvuldig vormgegeven boekje. ‘De fiets is daarin ook een personage. De hoofdpersoon praat tegen haar fiets. Ja, dat meisje ben ikzelf. In Weg naar Wad kijk je vanuit mij over het stuur heen. Ik heb de tekeningen gemaakt als een leporello – een soort harmonicaboek – van tien meter lang. Een lange reeks tekeningen zodat je zelf de beleving van de fietstocht hebt. Het was heel arbeidsintensief en riskant om leporelloboekjes te maken. Als je een verkeerde vouw hebt gaat het al mis. Ik heb het boekje daarom nu ook in gebonden vorm. Ook handgemaakt, zelf ingebonden. De cover is van katoen.’

Je kunt het boekje voor 23,50 euro bestellen bij Sara Marie Huisman zelf. [email protected]