Handbikers en driewielfietsers worden nog te vaak over het hoofd gezien. Daarom organiseerden Fietsersbond Arnhem en gehandicaptenplatform APCG een fietstocht waarin zij konden laten zien waar zij onderweg mee te maken krijgen. 

Op de buitenplaats van een sporthal in Arnhem-Zuid verzamelt zich een bont gezelschap. Eén ding heeft iedereen gemeen: de fiets. Maar dan wel in allerlei variaties. Van handbikes en driewielfietsen tot OV-fietsen en vouwfietsen.  

Ik heb mijn eigen fiets meegenomen in de trein, maar stuit op station Arnhem direct op een obstakel. De lift komt netjes naar beneden, maar weigert terug omhoog te gaan. Voor mij is het enkel ongemakkelijk om met de fiets op mijn schouder de trap naar boven te nemen, voor veel anderen is dat onmogelijk.  

Discriminatie 

Onder de felle zon laait nog een felle discussie op. Over een zorgverstrekker die alleen nog handbikes levert met een lagere maximumsnelheid dan wettelijk toegestaan. ‘Dat is discriminatie!’ Daar is iedereen het over eens, maar wat doe je er tegen? 

Voor dit soort situaties is er het APCG (Arnhems Platform Chronisch zieken en Gehandicapten). Zoals de Fietsersbond er voor fietsers is, zijn zij er voor mensen met een beperking. En waar die paden kruisen, ligt een samenwerking voor de hand.  

Zoals het delen van ervaringen. De Fietsersbond en het APCG willen zo meer bewustwording creëren. ‘Daarom ben ik blij dat er ook medewerkers van de gemeente meefietsen’, zegt Anne Stomph, beleidsmedewerker bij het APCG. ‘Graag doen we deze rit nog eens over met hun hele mobiliteitsteam.’ 

Ook voor leden en vrijwilligers van Fietsersbond afdeling Arnhem is het naast een gezellige, ook een leerzame middag. Veronica van Voorst heeft interesse om als vrijwilliger aan de slag te gaan. ‘Deze middag kan ik dus mooi alvast wat mensen leren kennen. En horen wat er beter kan in de stad. Dit deel ken ik ook niet zo goed.’ 

Geen brug te ver 

De tocht gaat van Arnhem-Zuid over de Nederrijn naar het centrum. Ingrid Lodewijk gaat voor de allereerste keer op haar driewielfiets de brug over. ‘Ik rijd al anderhalf jaar met veel plezier op mijn driewieler. Dit is een goed moment om deze hobbel te nemen.’ Op de weg terug streept ze de andere brug ook meteen af. 

Obstakeltocht 

Bovenaan een lange dijkweg stuiten we opeens op hekken. Er is ruimte om erlangs te gaan, maar even verderop is de weg dusdanig opgebroken dat verder gaan geen optie meer is. Als dat eerder en beter was aangegeven, had dat veel frustratie en onnodig ver omrijden voorkomen. Communicatie is zo belangrijk. Ook: even aangeven dat je voorbij gaat. Fijn als de laatste in een groep dat even laat weten, dat zorgt voor rust.  

Er zijn geen rijlessen voor handbikers, je moet het in de praktijk leren. Een van de belangrijkste lessen: ver vooruit kijken. ‘Op de handbike anticipeer ik tien keer zo veel als dat ik op een tweewieler deed.’ Door hoog gras en onhandig geparkeerde auto’s is dat echter niet altijd even makkelijk. Nog een ergernis: iemand die vlak voorlangs afsnijdt. Zeker heuvelop. ‘Als je moet inhouden of stilvalt, kom je niet vanzelf weer op gang. Dan vraag ik iemand om me even een duwtje te geven.’ 

Ogen openen 

Terwijl Isis ’t Hart aan de groep uitlegt dat ze vanwege haar lagere zitpositie vaak over het hoofd gezien wordt, sjeest een fatbiker er op volle snelheid tussendoor. ‘Dat bedoel ik dus!’ 

Isis controleert voor het APCG regelmatig de toegankelijkheid van gebouwen en geeft voorlichting op scholen over hoe het is om te leven met een beperking. ‘Zo van: maar daar had ik nog nooit over nagedacht. Werkt dat zo? Is dat makkelijk aan te passen? Laten we het meteen aanpakken.’ 

Het gaat niet alleen om de ‘fysieke’ aanpassingen, toegankelijkheid betekent ook je open stellen en iedereen bij je activiteiten betrekken. Die boodschap komt bij de meefietsers duidelijk over. Zo geeft een van de deelnemers aan zich voortaan niet meer op te winden wanneer iemand stopt voor een onoverzichtelijke kruising. ‘Nu snap ik waarom sommigen dat doen.’ 

Mede-organisator Daan van der Burgh van de Fietsersbond kijkt tevreden terug op de inclusieve fietstocht. ‘Het was een mooie dag. Ik genoot van het weer, de betrokkenheid, het enthousiasme en onze liefde voor de fiets. Samen komen we verder.’