Ik zie het nog voor me: de eerste keer dat ik met mijn oudste zoon rondreed, voorop in het fietsstoeltje. Mijn neus in zijn zachte haartjes, terwijl hij spontaan liedjes zong. Toen hij te zwaar werd en naar de bagagedrager verhuisde, stond de volgende zoon al klaar om zijn plek in het voorstoeltje in te nemen. Misschien is dat wel onbewust de reden dat ik vier zoons heb.

Ze leerden allemaal fietsen, ieder op hun eigen manier. Mijn oudste was vijf voordat hij zonder zijwieltjes durfde. Hij vond het lastig om de controle los te laten. De jongste? Die besloot op zijn derde dat hij er zelf klaar voor was. Terwijl ik binnen de was stond op te vouwen, kreeg ik een bericht van de buurvrouw. Een filmpje van mijn zoon die zonder zijwieltjes wegreed op het fietsje van haar kind. “Zijwieltjes zijn stom, mama,” zei hij.

En zo fietsten er dus vier jongens door ons leven. Onze fietsenmaker heeft er goed aan verdiend. Met vier jongens kan alles kapot: stoepje op, stoepje af, zelfgebouwde circuits met hellingen, rondjes over de skatebaan. Fietsen schoven bij ons zelden door naar het volgende kind.

Spannende momenten

Naarmate ze ouder werden, kwamen ook de schrikmomenten. Nog snel even de busbaan oversteken en een buschauffeur de schrik van zijn leven bezorgen. “Kon net, mama!” Een aanrijding op weg naar school: “Ik voelde het wiel tegen mijn hoofd, mama.” Gelukkig bleef het vaak bij hechtingen.

Maar er waren ook serieuzere verwondingen: een gebroken knie en enkel na een uitwijkmanoeuvre voor een auto die hem niet zag. Ook was er een gebroken jukbeen na een val over een boomwortel, al speelde daar een avondje stappen een rol in. Waren mijn jongens roekeloos? Soms zeker. Maar vaak lag het niet alleen aan hen. Aan de weg, minstens zo vaak: onveilige verkeerssituaties of slecht onderhouden fietspaden.

Alarmerende cijfers

Waarom ik dit vertel? Op 9 april werden de nieuwe cijfers over verkeersslachtoffers bekend. Het aantal overleden slachtoffers in 2025 was het hoogste in twintig jaar. En opnieuw vormen fietsers de grootste groep. Opvallend is dat vooral mannen boven de zeventig zorgen voor de stijging. Toen ik daarover werd geïnterviewd, herkende ik iets van dat risicogedrag. Maar de waarheid is: we weten nog te weinig. Zijn mannen zich minder bewust van gevaar in het verkeer? En welke rol speelt leeftijd? Daar is echt meer onderzoek voor nodig. Wat we wél weten is dat mannen gemiddeld langer doorfietsen dan vrouwen. Mannen van 75 fietsen gemiddeld 1.100 kilometer per jaar; vrouwen van die leeftijd ongeveer 650 kilometer.

Maar hoe helpen we 70 plussers om veilig te blijven fietsen? Denk aan het gebruiken van een spiegel op de fiets, het vrijwillig dragen van een helm of meedoen aan de activiteiten van Doortrappen. Daar houden senioren op een leuke en laagdrempelige manier hun fietsvaardigheid op peil.

De grootste vraag blijft toch: hoe maken we onze fietspaden en wegen veiliger en vergevingsgezinder? Want wat veilig is voor een kwetsbare oudere fietser, is veilig voor ons allemaal.

Blijven fietsen

Dus laten we ervoor zorgen dat iedereen kan blijven doortrappen. Want fietsen is vrijheid. Het houdt je gezond, zelfstandig en in beweging – letterlijk en figuurlijk. Daar blijf ik me, samen met de Fietsersbond, elke dag hard voor maken: meer aandacht en investeringen voor de fiets.