Theo en Liesbeth zijn erg van de fietsvakanties. Vroeger samen met dochter Anna. En gegarandeerd ooit met de kleinkinderen, die Theo nu twee keer per week met de bakfiets ophaalt voor een oppasdag.

Theo ‘Eigenlijk mag je het geen bananenfiets noemen, het is een velomobiel. Ik maak er vaak een tochtje mee. Ik heb ook drie keer de Oliebollentocht mede georganiseerd. Een jaarlijkse tocht met velomobielen, die eindigt met oliebollen eten.’ 

Liesbeth ‘We hebben van die drie edities nog een leuke mok in huis.’ 

Theo ‘Ik was ook tot 1994 heel actief voor de Fietsersbond. In 1981 eerst in Arnhem, later in Eindhoven. Ik ben trots op alles wat ik voor elkaar heb gekregen. Zo heb ik me hard gemaakt voor een netwerk van fietspaden, toen heel vernieuwend. Ik was ‘mister Fiets’, om het zo maar te zeggen.’ 

Liesbeth ‘Je was er naast je werk erg druk mee, ook later in Utrecht.’ 

Theo ‘Waar ik nog slaande ruzie heb gemaakt met degene die natuurstenen banden bij het fietspad langs Janskerkhof liet aanleggen. Fietsers gingen bij bosjes onderuit. Vele gebroken armen. Ik had daarvoor gewaarschuwd.’ 

Liesbeth ‘Onze dochter Anna, die nu 33 is, werd een paar jaar geleden ook ineens lid van de Fietsersbond. In Zeist, waar ze met haar gezin woont.’ 

Theo ‘Vonden we verrassend, ook al heeft ze natuurlijk veel met fietsen.’ 

Liesbeth ‘Door ons: ze ging als kind elk jaar mee op fietsvakantie. We hebben eens met z’n drieën de Mont Ventoux beklommen op de tandem. Anna op een aanhangfiets. Het heeft vijf uur gekost. ‘Motortje!’ riepen we op steile stukken naar achteren en dan trapte ze weer mee. Sinds die vakantie kraken mijn knieën, haha.’ 

Theo ‘Ik moet ook denken aan de zonsverduisteringvakantie in 1999. We zagen op de camping bij Metz de maan voor de zon schuiven.’ 

Liesbeth ‘En de rivierenvakantie in 1995. Toen hebben we de gekke houten stoel gekocht die nu nog in onze woonkamer staat. We fietsten langs de Célé, een zijrivier van de Lot, en stuitten op het prachtige Musée de la insolites, ‘museum van de ongewone dingen’. De eigenaar heeft de stoel later bij ons in Nederland afgeleverd.’ 

Theo ‘De onweersvakantie zal ons ook altijd bijblijven.’ 

Liesbeth ‘Bij een onweersbui scholen we in een greppel, maar toen knetterde het vlak achter ons.’ 

Theo ‘Gauw doorgereden – sloeg later de bliksem in een hoogspanningsmast boven ons.’ 

Liesbeth ‘Op de camping vond de boer het goed dat we de tent in zijn schuur zetten. Tussen de kippen. Anna vond dat heel gezellig.’ 

Theo ‘Liesbeth en ik blijven tegenwoordig veel in Nederland, België, en soms Noord-Frankrijk; we hebben geen auto. De tent is verruild voor een huisje.’ 

Liesbeth ‘Ik vind het fijn om soms een dagje te schilderen terwijl Theo gaat fietsen.’ 

Theo ‘Als ik vier keer links ga kom ik vanzelf wel terug, denk ik altijd, maar in Noord-Frankrijk vorig jaar ging dat mis. Het asfalt hield op. Stug doorgegaan, maar kniediep in de modder beland.’ 

Liesbeth ‘Hij kwam vies terug, maar met een big smile.’ 

Theo ‘Éventjes balen, maar ik hou van zo’n avontuur.’ 

Liesbeth ‘Daarna hebben we een vuurtje gestookt. Fietsvakanties zijn gezellig met z’n tweeën.’ 

Theo ‘Er komt gegarandeerd ooit eentje met de kleinkinderen erbij.’ 

Liesbeth ‘Ze zijn nu nog te jong. Finn is drie en Kai is 1. Ze krijgen de liefde voor fietsen mee van opa.’ 

Theo ‘Ik haal ze twee keer per week op uit Zeist voor een oppasdag. Ik ga ernaartoe op de elektrische stadsfiets en vervoer de jongens in Anna’s elektrische bakfiets.’ 

Liesbeth ‘Die hebben wij haar drie jaar geleden cadeau gedaan.’ 

Theo ‘We zeiden: als we oppasopa en -oma worden hebben we deze echt nodig.’ 

Liesbeth ‘Inmiddels is haar hele leven op dat ding ingericht. Finn vindt de ritjes met opa erg gezellig. Hij verzint altijd iets om onderweg te doen. Zoals je tas leegplunderen.’ 

Theo ‘Hij vond het geweldig toen ik laatst zo dicht mogelijk langs de berm fietste; het lange gras roffelde tegen de bak en hij mocht zijn blote voet uitsteken. Als het maar wild gaat.’ 

Liesbeth ‘En elke vrijdag gaan ze langs de appelteler op landgoed Oostbroek, waar Finn altijd een appel krijgt. Soms fietsen jullie via de Uithof, zodat hij de ‘trein’ kan zien: de tram.’ 

Theo ‘Onderweg babbelt hij altijd vrolijk. Laatst, op weg terug naar Zeist, was het ineens stil voorin. Was hij in slaap gevallen.’