In 50 jaar Fietsersbond hebben tienduizenden mensen acties gevoerd, afdelingsbladen gemaakt en op andere manieren bijgedragen aan onze vereniging. Op onze oproep verhalen te delen kwamen veel boeiende en ontroerende verhalen. Een selectie met onder andere het ‘Anti-Auto Kwartet’.

De fietsbus

Ik werd actief bij de Fietsersbond rond 1978/1979. We woonden aan de Weverskade te Maasland tegenover de Westwijk van Maassluis. De Westlandseweg werd opnieuw ingericht en de fietsroute was domweg geblokkeerd. Ik belde naar het gemeentehuis en legde de situatie uit. De volgende dag al werd de autoroute versmald en ruimte gemaakt voor de fietsers. Dit smaakte naar meer.
Ik ging meedraaien in de afdeling Waterweg Noord (Schiedam, Vlaardingen, Maassluis, Maasland). Vele mooie acties volgden. Bijvoorbeeld de fietsbus door de Beneluxtunnel, bakfietspresentaties bij knelpunten en acties voor ijs- en sneeuwvrije fietspaden.

Dit alles presenteerden we in het afdelingsblad Fies-Fieser-Fietst met omslag getekend door Len Munnik.

Ineke en ik waren helemaal vereerd met de limerick met fiets-illustratie in nummer 8 bij de geboorte van onze zoon Berend. Na onze verhuizingen zijn we actief gebleven in Reeuwijk, daarna in Terwolde, vervolgens in Hoogkarspel/Den Helder en nu inmiddels al weer tien jaar in Elst (Gelderland).

De Fietsersbond heeft ons veel gebracht en wij hebben ons steentje bijgedragen in de belangenbehartiging van met name de woon/werk- en woon/school-fietsers.
Willem van Middendorp

Fietsersbondliefde (1)

In 1992 ontmoetten mijn lief en ik elkaar voor de eerste keer. Een van de aanwijzingen dat het zou gaan klikken tussen ons was dat wij bij kennismaking allebei al jaren lid waren van de Fietsersbond. Lief was er al vanaf de Schipholactie bij. Jammer genoeg kunnen we daarover niet samen geïnterviewd worden, want lief is in 2023 overleden.

Suzanne Visschedijk

Fietsersbondliefde (2)

Jos van den Bergh was dienstweigeraar in 1985 en hielp de ENFB om een petitie tegen gevaarlijke situaties buiten de bebouwde kom bij de commissarissen van de Koningin te bezorgen met drie fietskarren met borden. Vaak bestond de stoet uit tientallen enthousiaste meefietsers. Jos: ‘De eerste dag reden we van Woerden (waar het landelijk kantoor toen zat) naar Leiden. Het begon goed. Een cameraploeg wilde ons filmen voor een actualiteitenrubriek. Steeds moest de opname opnieuw. Wat waren we trots toen we het resultaat zagen op de televisie bij de actieve kern in Leiden. Die brachten ons een stuk op weg naar Haarlem. Hier boden we op het provinciehuis de petitie aan: weer veel pers erbij. ’s Avonds groot feest met lekker eten en drank. Zo ging het maar door. Het was erg gezellig. We sliepen bij actieve leden thuis, spraken met veel commissarissen van de Koningin en werden zelfs op straat herkend.’

In Friesland waren we de enige niet-Fries sprekenden op Radio Friesland. In Drenthe dronken we op een avond zoveel zelfgestookte berkenwijn, dat we wel erg vrolijk naar bed gingen. De (toenmalige) wethouder van Breda, Rein Welschen fietste zelfs een hele dag met ons mee. Na drie weken fietsen had ik een topconditie, hadden we veel pers gesproken en was er een verbinding tussen veel afdelingen gelegd. Als klap-op-de-vuurpijl hadden we een geweldig kampeerfeest in Lage Vuursche met veel actieve leden en hield ik er ook nog een vriendin aan over. Deze vriendin, Jenny, werd later mijn vrouw en na 40 jaar zijn we nog steeds bij elkaar.’

Jenny is nog steeds actief bij Fietsersbond Gouda en ik zet me in voor Nivon en de NTKC (vereniging voor kleinschalig kamperen).
Jos van den Bergh

Geen lid van de ANWB

Toen we in ’78 trouwden kregen we van Willems middelbare schoolvriend Kees Epping een abonnement op De Vogelvrije Fietser en waren we meteen lid van de ENFB.  Kees was betrokken bij de start van de bond en bracht zijn enthousiasme op ons over. We waren blij met het cadeau. We deden en doen graag alles op onze fietsen en tandem en zijn altijd lid gebleven. 

Waar ik ook veel van houd: de cartoon ‘Beter op de fiets, dan vervuil je niets!’ van Len Munnik. Toen ik die eens instuurde (op een vraag van dagblad Trouw) als favoriet, bleek ik als prijs het boek ‘2011 opgetekend’, het jaaroverzicht in cartoons’ van Spectrum gewonnen te hebben. En op de eerste pagina de afbeelding van de vrolijke fietser. Ik was en ben er verguld mee. 

Fietsen in Nederland is zó prima, mede dankzij de inspanningen van de Fietsersbond. Dus we hopen nog lang op de vraag of we lid zijn van de ANWB te kunnen antwoorden ‘Nee, we zijn lid van de ENFB!’. Dat vergt vaak uitleg, maar die geven we graag. 
Lenie Blonk 

50 jaar Fietsersbond in Delft

De Landelijke Fietsersbond is 50 jaar geleden op 18 oktober 1975 opgericht. Nog geen maand later is Fietsersbond Delft opgericht. Eén van de eerste activiteiten van de Delftse afdeling was het uitbrengen van een knelpuntennota die op 23 november 1976 aan verkeerswethouder Hans Reijnen werd aangeboden.

Hoewel we vooral gedreven werden door activisme werd de Delftse afdeling al snel professioneel. De lokale pers besteedde er veel aandacht aan. De wethouder was blij met het door de E.N.W.B. verzette werk, en beloofde de knelpunten te verwerken in het komende fietspadenplan. De steun van de fietsers kwam hem heel goed uit want hij zocht politieke steun voor zijn vernieuwende verkeersplannen. De E.N.W.B. noemde het Delftse fietsplan een gatenkaas van goede kwaliteit.

In januari 1977 hielden wij een grote demonstratie om het autoverkeer te verbannen uit het landelijke Midden-Delfland, dat tussen Delft en Vlaardingen ligt. Er was door de gemeente al een autoloze zondag ingesteld en de wethouder, prominent zichtbaar voor in de stoet naast afdelingsvoorzitter Jan Ploeger, ondersteunde onze demonstratie van harte.

In 1978 verscheen er een nieuwe nota, Fietsen in Delft, waarin de vorderingen van het fietsplan werden beoordeeld en verdere aanbevelingen werden gedaan. In 1979 werd het gemeentelijk fietsnetwerk gelanceerd waar de ENWB een belangrijke bijdrage aan had geleverd. In 1980 werd ’s-nachts een OFOS (opgeblazen fietsopstelstrook) geschilderd op de Binnenwatersloot en verschenen er overal stickers op lantaarnpalen als alternatief fietsbewegwijzering. Mede dankzij de goede interactie met de gemeente is Delft nog altijd een prettige fietsstad en is de autodruk sterk beteugeld.
Huub Savenije en Jan Ploeger

Anti-autokwartet

Ik was actief bij ‘Verkeerd Verkeer’ in Utrecht en daarom bezig met een anti-autokwartet. Toen de Fietsersbond in wording dat plan wel zag zitten, ben ik daar versneld mee doorgegaan. Het zou de eerste officiële publicatie worden van de Fietsersbond in wording.

Maar hoe ging onze club heten? Omdat we er tijdens onze vergaderingen bij de Werkgroep 2000 in Hoogland bij Amersfoort niet uitkwamen, besloten we om de drie opties te combineren tot Eerste Enige Echte Fietsersbond zodat het spel ‘Eerste Enige Echte Autokwartet’ ging heten.

Het kwartet is nu dus ook jarig, het is compleet gepubliceerd en te downloaden via de link UDS Documentatie.org

Het doosje alleen al was typisch jaren 70: een gecompliceerde afbeelding. Gemaakt met de techniek van toen. Zes foto’s, uitgeknipt en over elkaar heen geplakt. Om de laatste foto’s te maken fietste ik met een laadbak achterop, met de tekst ‘doe meer met de fiets’ naar het hoofdbureau van politie. ‘Voor de nieuwe Fietsersbond wil ik in de spits foto’s maken, midden op het knooppunt Oudenrijn. U weet toch wel dat we het fietsen aan het promoten zijn?’ Na wat gegrinnik kreeg ik tot mijn verbazing toestemming. ‘We zullen uw nummerbord doorgeven aan de agenten aldaar.’
‘U snapt het nog niet: wij rijden niet in een auto.’ Resultaat: een politiewagen zette me af op de brug die toen in het midden van knooppunt Oudenrijn lag. Ik had mijn statief nog niet opgesteld of er stopte een verbaasde motoragent. Nu illustreert hij het woord ‘autoritair’ in het kwartet.
Jean Penders

Vechtlust in Maastricht

Ook in Maastricht en Heuvelland stimuleert de Fietsersbond het fietsen. Maastricht loopt achter vergeleken met steden van dezelfde grootte. Toen kreeg Maastricht een tweelaagstunnel voor het autoverkeer. En werden de fietsroutes bij de tunneluitgangen ommelandse reizen. Wij hebben bij de gemeente en de Raad van State bezwaar gemaakt, maar werden niet gehoord. Nadat de tunnel geopend was, zijn wij het gevecht opnieuw aangegaan. Ditmaal met succes in de vorm van een fietstunnel die onder vijf rijstroken duikt.

Je hebt vechtlust en volharding nodig, maar je kunt namens de Fietsersbond zeker resultaten bereiken.
Leo Maathuis, Fietsersbond Maastricht

Progressieve ouders

Mijn ouders, inmiddels 86 jaar, waren in mijn jeugd erg progressief, ze waren zo links dat je ze alleen maar rechts kon inhalen, zeiden we als kinderen. In Drachten waren ze actief in allerlei clubs, ook in de E.N.W.B./ Enfb. ‘Opgeblazen fietsstrook’ was een actiepunt, net zoals samen fietsen met de wethouder fietsen om knelpunten aan te wijzen. Op de foto zit op de fiets van mijn moeder een soort spandoek, 1982. En ik meen ook de gele sticker te zien op het spatbord
Baukje Meijer

Fietsfestival Zwolle

De Fietsersbond is voor mij activisme in zijn puurste vorm. Wat hebben we veel bereikt! Neem bijvoorbeeld onze opruimactie van de fietsenstalling bij het station. Wat een impact had dat. Na onze actie, die behoorlijk wat exposure kreeg, hield de gemeente de stalling netjes bij. Fietsen stallen werd eindelijk een serieus onderdeel van het beleid en niet langer een sluitpost.

Een hoogtepunt was natuurlijk het Fietsfestival. Als een generale repetitie voor ons vijftigjarig bestaan mochten we dat in Zwolle organiseren. Het was een prachtig eerbetoon aan het fietsen, een dag vol verbinding, inspiratie en plezier.

Maar ik kijk ook vooruit. Het fietsstuur is nu in handen van een vrouw, wat een frisse wind betekent in onze, eerlijk is eerlijk, wat grijze mannenclub. Toch kriebelt het activisme nog steeds bij mij. Ik houd de gemeenteraad en de wethouder scherp. Beloftes over de fietsvriendelijkheid van onze stad moeten worden waargemaakt. Het gaat om daden, niet om stapels beleidsstukken.

Mijn tijd bij de Fietsersbond heeft me veel geleerd. Ik heb een waardevol netwerk opgebouwd, leuke vriendschappen gesloten en misschien wel het belangrijkste, ik heb echt fietsgeluk ervaren. Het fietsen blijft een bron van vreugde en een krachtige manier om onze wereld een stukje beter te maken.
Edwin Koster, Fietsersbond Zwolle