Renske Bok (41) fietst met haar twee papegaaien in Gouda: ‘Als ik te lang stilsta, wordt hij ongeduldig. Dan gaat hij herrie maken en aan mijn remkabels knagen.’

Oh, een papegaai! Kan hij praten? 

‘Ha, dat is precies de vraag die bijna iedereen stelt als ze mij zien fietsen met mijn papegaaien. Ja, papegaaién, meervoud. Meestal merken voorbijgangers eerst Rex op, want die zit prinsheerlijk op mijn stuur. Pas daarna zien ze zijn vriendje Loekie, die meereist in mijn speciale vogelrugtas.’ 

Dan willen ze vast ook weten of het wel veilig is, fietsen met papegaaien. 

‘Rex zit voorop mijn fiets op een stokje aan het stuur. In een tuigje met een harnas en een veiligheidslijntje, natuurlijk. Niet omdat hij anders wegvliegt, maar voor zijn veiligheid. Als hij ergens van schrikt, bijvoorbeeld van de loeiende sirene van een passerende ambulance, moet ik zeker weten dat hij niet wegvliegt. Loekie zit heel comfortabel in mijn speciale vogeltas, met een raampje erin. Zielig? Nee, hoor. De vogels willen bij me zijn en zijn goed getraind. Ze vinden het oprecht leuk om mee te gaan. Je kan dit ook niet zomaar doen, hè. Je bouwt het langzaam op. Ik neem ze trouwens ook gewoon mee in de bus en trein.’

Ben je altijd al een papegaaienmens geweest? 

‘Het begon met een valkparkiet. Hij woonde bij onze kippen in de volière op ons dakterras. Daarna kwam Chico bij ons wonen, een zonparkiet. Chico was een uitdaging. Hij viel bezoek aan, schreeuwde, was fel. Nu weet ik: dat was vooral territoriaal gedrag. Maar toen? Geen idee. Dus ben ik er in gedoken en cursussen gaan doen. Inmiddels ben ik gedragsdeskundige voor papegaaien, en geef ik die cursussen zelf. Een puppycursus, maar dan voor papegaaien.’ 

Maar een zonparkiet is nog geen grote ara. 

‘Klopt. Chico wilde een maatje. Dat werd Seze, een dwerg-ara. Zij was ontzettend lief, maar werd helaas ongeneeslijk ziek. Toen kwam Loekie, ook een dwerg-ara. En uiteindelijk durfde ik het aan om mijn droomvogel in huis te nemen: Rex, een blauwkeel-ara. Rex en Loekie zijn nu mijn vaste freeflight-maatjes. Bijna dagelijks laat ik ze vrij rondvliegen in een park hier in de buurt. ‘ 

En willen ze daarna weer zonder mopperen terug op de fiets? 

‘Ze vinden het fijn en zijn niet anders gewend. En met noten kan je ze prima omkopen. Loekie zit in z’n tas om zich heen te kijken en begroet iedereen die achter me fietst. Rex vindt het ook leuk, al is het soms wel spannend voor hem. Zeker als er een vrachtwagen langskomt of een reiger overvliegt. Dat zijn dingen die hij goed in de gaten houdt. Maar als ik te lang stilsta, wordt hij ongeduldig. Dan gaat hij herrie maken en aan mijn remkabels knagen. Dan weet ik: opstappen en verder fietsen.’