Drie generaties Wiersma fietsten vorig jaar de Elfstedentocht uit. Voor ‘pake’ Tjerk (77) was het de 57ste keer, voor Sigmar (53) de 34ste en voor Karsten (17) de eerste. In 2025 gingen ze er weer voor dat bijzondere gevoel van met z’n drieën de eindstreep halen.

Uitdaging

Tjerk: ‘Mijn eerste keer was als zestienjarige in 1964, op een gewone fiets met drie versnellingen. Er stonden 350 deelnemers aan de start – waar komen die allemaal vandaan, dacht ik. Tegenwoordig zijn het er vijftienduizend. De route kende ik niet, ik vroeg onderweg aan mensen hoe ver ik nog moest.’
Sigmar: ‘Jij had er al vijfentwintig Elfstedentochten op zitten toen ik op mijn zestiende voor het eerst meeging, in 1988.’
Tjerk: ‘Dat ging niet geweldig van harte weet ik nog. Maar dat is goedgekomen, Sigmar fietst nu de hele wereld bij elkaar.’
Sigmar: ‘En vorig jaar kwam mijn zoon erbij.’
Karsten: ‘Toen ook net zestien. Trainen moest ik combineren met school en andere sporten. Nu weer… Soms heb ik er écht geen zin in.’
Sigmar: ‘Ik moet je weleens motiveren, ja.’
Karsten: ‘Dat heb ik gewoon nodig. Het noodweer tijdens de Elfstedentocht was ook een zware mentale uitdaging. In Sneek stonden mensen tot hun enkels in de regen. We waren doorweekt. Ik heb scheldend op de fiets gezeten. Het laatste stuk was ik zo moe; we waren al sinds drie uur op. Pff. Mij niet bellen.’

Tjerk: ‘Hij mopperde wat. ‘Even doorzetten, Karsten,’ zei ik dan. Met een glimlach hoor. We hebben allemaal weleens een dipje. Uiteindelijk is Karsten een echte doorzetter. Dat zijn wij allemaal.’
Karsten: ‘Weet je, de omstandigheden veranderen toch niet, dus je kan maar beter doortrappen. Wel gaven de schouderklopjes die ik af en toe kreeg van pake en mijn vader mij dat nodige extra zetje. Ik gaf pake trouwens ook soms zo’n klopje.’

Tjerk: ‘Wij fietsten met z’n tweeën achter Sigmar en zijn goede vriend Marco. Vroeger deed ik het kopwerk en had Sigmar nog complimentjes nodig. Die tijd is voorbij, het is nu andersom. Moeilijk vind ik dat niet hoor. De rollen draaien om, zo gaat dat.’
Sigmar: ‘Ik vermoed dat mijn vader voor de zestig Elfstedentochten gaat.’
Tjerk: ‘Dat zit in m’n achterhoofd – jammer als het niet lukt. Zou dan nog drie keer moeten, maar lichamelijk en psychisch wordt het moeilijker. Er maalt meer door mijn hoofd dan voorheen. De jongens bijhouden wordt lastiger.’

Karsten: ‘Ik wilde graag pauzes. Ik leefde van stempelpost naar stempelpost. Rustig op adem komen. Een reep eten. Even zen.’
Tjerk: ‘Dat kwam mij wel goed uit. De jongens hielden zich ook netjes aan de afspraak: met wind in de rug maximaal 25 kilometer per uur.’
Sigmar: ‘Het was heel gaaf om hem met z’n drieën uit te rijden.’
Tjerk: ‘We werden opgevangen door Omrop Fryslân. Heel bijzonder met Karsten er voor het eerst bij.’
Sigmar: ‘Geen tranen, daar zijn we te nuchter voor.’
Karsten: ‘Echt een ervaring. Daarna in de auto ging de stoelverwarming gelijk aan.’
Sigmar: ‘Ik heb hem maar even gelaten.’

Dagje buiten spelen

Tjerk: ‘De start was ook geweldig. Ik voelde me euforisch. Zo samen, met mekaar. Het muziekkorps voorop, Bolsward uit. Een prachtige traditie.’
Karsten: ‘De start was extreem druk, dat had ik onderschat.’
Sigmar: ‘Halverwege in Dronryp wacht elk jaar de familie ons op met koffie en koek.’
Karsten: ‘Ze hadden een spandoek gemaakt.’
Tjerk: ‘Ik fiets alweer veel om me op de nummer 58 voor te bereiden – intussen ken ik alle weggetjes in Friesland. Als ik straks voel dat uitrijden niet gaat lukken, begin ik er niet aan. Maar nu gaat het prima.’
Karsten: ‘Weer tweehonderd kilometer afzien – ik kan niet zeggen dat ik ernaar uitkijk. Hangt ook af van het weer. Hopelijk is het droog met achttien graden.’
Sigmar: ‘Kortebroekenweer zou leuk zijn. Maar ik heb er eigenlijk altijd wel zin in. Leuk een dagje buiten spelen.’
Karsten: ‘De zin komt bij mij nog wel: ik ga weer samen met m’n vader en m’n opa. Dat maakt dat ik de inzet weer vol wil geven.’