Door een chronische ziekte kan Nazrien Ozir (49) momenteel niet fietsen. Dat vindt ze een groot gemis. ‘Het gaf me zoveel vrijheid.’

Wanneer ben je met fietsen begonnen?

‘Ik ben opgegroeid in Suriname, waar we thuis één fiets hadden. Op mijn twaalfde kon ik leren fietsen op de doortrapper van mijn neef, een fiets zonder remmen, met een hoge stang. Moeilijk vond ik dat, vooral het vinden van balans. Op mijn veertiende kwam ik met mijn familie in Den Helder wonen. Iedereen fietste daar, ook mijn vriendinnetjes; ik paste me aan.’

Waar fiets je het liefst?

‘Toen ik in Den Haag kwam wonen, durfde ik een tijd niet te fietsen, met al die auto’s en trams. Dat was ik helemaal niet gewend. Later fietste ik met mooi weer toch naar het strand in Kijkduin, of naar mijn tennisvereniging aan de Laan van Poot; zo’n mooie omgeving. Het is heerlijk als je haren in de wind wapperen. Maar ik ben geen typische Hollander die door wind en weer gaat, ik pak ook vaak de bus.’

Fietst je familie ook?

‘Mijn broer in Amsterdam fietst veel, daar rijden minder auto’s. Net als mijn familie in Lelystad, waar voldoende gescheiden wegen voor fietsers zijn. Dan is het een makkelijke manier om snel ergens heen te gaan. Zo gaan de kinderen van mijn zus op de fiets naar school. Surinamers hebben een verhoogde kans op hart- en vaatziektes, dus het is alleen maar goed als ze vaker de fiets pakken.’

Wat vind je zo mooi aan het fietsen?

‘Door de chronische ziekte ME/CVS kan ik momenteel niet fietsen. Ik mis het echt; het gaf me zoveel vrijheid. Fietsen hoort bij Nederland. Vraag je een toerist in Amsterdam wat hij het mooiste aan de stad vindt, dan zegt hij: de kanalen en de fietsen. Maxima wist niet of ze het aandurfde om met de kinderen door Den Haag te fietsen, maar deed dat toch maar mooi.’