De wind heeft vrij spel op een groot deel van Zeeland. Maar ten noorden van Domburg vind je de Manteling van Walcheren, waar een sprookjesbos je onderdompelt in een lichtgroene film en kasteel Westhove al eeuwen en eeuwen belangrijke gasten ontvangt.

Tekst: Suzanne Brink

Voordat je in Middelburg op de fiets stapt, moet je echt een wandeling door de stad maken. Het centrum is rijk aan historie. Ik passeer het ene na het andere eeuwenoude huis met strak geverfde groene deur en de namen van de bewoners in krullerige letters erop geschilderd. ‘Wilde zee’ heet een huis. Op het Abdijplein, voor het Zeeuws museum, staat een kanon met twee mannen met beschermende maskers op. Uit de Koorkerk komt kerkelijk gezang dat weerkaatst tegen de stille stenen.

Handboeien

Al die pracht en praal van Vlissingen en Middelburg heeft een duistere bron. Eeuwenlang heeft Zeeland geld verdiend aan slavernij en plantages. Bijvoorbeeld door schepen en handboeien te leveren. Het kenniscentrum slavernij in Middelburg organiseert onder meer tentoonstellingen om mensen te laten zien hoe ingrijpend dat systeem was. Volgens historicus Dienke Hondius, die zelf in Vlissingen is geboren, lijkt het slavernijverleden vaak ver weg, maar als je laat zien welke sporen het overal heeft nagelaten, in gebouwen en gebruiken, dringt het beter door.  

Drukte in Veere

Van Middelburg fiets ik op mijn gehuurde elektrische fiets eerst naar Veere, een historisch stadje dat bijna bezwijkt onder de toeristen. Eerst stop ik bij het water en loop naar boven voor uitzicht op zeilschepen. De terrassen zitten al vol. In een klein straatje staan grote poppen in klederdracht, waardoor het dorp nog meer op een openluchtmuseum lijkt. Busladingen Duitsers stappen uit op de kade van de jachthaven. Een Nederlandse familie gluurt met zijn zessen door de ramen van een huis in de jachthaven.

Monument van David van de Kop

Ik laveer voorzichtig langs de hordes en rij verder tot ik bij jachtwerf Oosterwatering Veere een opvallend monument passeer. Het is gemaakt door David van de Kop ter herinnering aan de bombardementen in 1944 van de geallieerden die het eiland Walcheren onder water wilden laten lopen om vrije doorgang naar de haven van Antwerpen te hebben. De bevolking moest maken dat ze wegkwam. Onder andere het dorp Westkapelle werd vrijwel volledig verwoest. 

Bij de Jachtwerf is een demonstratie van de Koninklijke Nederlandse Reddingsmaatschappij met brandweer en ambulance. Een kind heeft de tijd van zijn leven als hij samen met de brandweer de spuitende brandslang vast mag houden. Op het terras van Restaurant Fine heb je glorieus uitzicht op de activiteiten.  

Nooit eerder in mijn leven zag ik zoveel fietsers met honden in hondenkarren en fietsmanden. Zeeland is wijds. Er is veel wind. Vrijwel iedereen rijdt op een elektrische fiets. Ze praten Duits en dragen een helm. Onderweg kom ik zelfs een bonte verzameling begeleiders en kinderen van een jaar of zes van de Duitse scouting tegen. Allemaal helmen op. 

Strand Breezand

De volgende stop: Strand Breezand in Vrouwenpolder. Scheveningen voelt daar heel ver weg. Op Strand Breezand kun je tenminste nog eens lekker rustig zitten op een zonovergoten lentedag. Er wordt door een paar verdwaalde badgasten ouderwets in de zon gebakken met een papieren boek of mobiel in de hand. Verderop, op een speciaal daarvoor aangewezen plek, dansen zo’n vijftig vrolijke vliegers door de lucht. 

In paviljoen Strand Breezand ben ik zo ongeveer de enige Nederlander. De vaste gasten worden hartelijk in het Duits begroet. 

De route leidt langs een afgezet begrazingsgebied met Konikspaarden en vervolgens door een betoverend mooi bos. Tientallen minuten lang fiets ik door een lichtgroene film van zon door dicht bladerdak. De Manteling van Walcheren is de naam van het bos. Weetje: De Manteling is de enige plaats in Nederland waar loofbossen zo dichtbij zee groeien. Door de zeewind zijn de bomen in kronkelige vormen gegroeid. Magisch. 

Wie zweert bij glad asfalt wordt op de proef gesteld. ‘Mijn hersencellen rammelen mijn hoofd uit’, roept een fietsende vrouw naar haar vriendinnen. Op de hele route fiets ik regelmatig over lange stukken hobbelige stenen waarop het minder prettig is dat de banden van mijn gehuurde e-bike strak op zijn gepompt. Echte dikke-bandenpaden zijn het, eerder geschikt voor mountainbikes dan voor de e-bike met rechte zit die ik heb gehuurd.  

Karel V was here

Om de uitzinnige Stayokay te bezoeken die in in kasteel Westhove zit wijk ik van de route af.  Hoe oud kasteel Westhove is, is niet precies bekend. Maar in 1277 bestond het al en was het een zoete inval voor belangrijke mensen als Karel V en familie. Op 22 augustus 1894 waren Koningin-weduwe regentes Emma en de 13-jarige koningin Wilhelmina te gast. Naast het kasteel zit natuurhistorisch museum Terra Maris. 

Ruilverkaveling

Ik fiets ook door Domburg, maar bij het zien van de volle terrassen besluit ik die over te slaan. In plaats daarvan kies ik de terugweg dwars over Walcheren. Heel rustig. Eerlijk gezegd valt daar ook weinig te beleven. Het is rechttoe rechtaan door akkers. Langs de wegen staan bomenrijen om de wind toch iets te breken.

Als ik de fiets terugbreng bij Cyclehub snappen ze heel goed dat die terugweg niet het mooiste deel van mijn tocht was. ‘Ruilverkaveling’, zegt een medewerker die tevens fietsenmaker in opleiding is. Kronkelige wegen hebben nadat Walcheren onder water is gezet in de tweede Wereldoorlog plaatsgemaakt voor loodrechte wegen. Tip: draai na de kasteel Westhoven lekker om om nog eens de sensatie van De Manteling te ondergaan.